De zomervakantie is nu toch echt voorbij.
De scholen zijn weer begonnen. De agenda loopt langzaam maar zeker weer vol en voor je het weet zit je weer midden in het ritme van werk, afspraken, boodschappen, verantwoordelijkheden en alles wat er van je gevraagd wordt.
En misschien is het juist nu fijn om bewust iets voor jezelf vast te leggen. Niet pas als alles af is (want wanneer is dat eigenlijk?) maar juist midden in de stroom van alles wat alweer op je afkomt. Zodat die rustpauze voor jezelf alvast staat.
De zomer is een tijd van naar buiten bewegen, van lange dagen, reizen, ontmoeten, ontdekken en soms even helemaal uit je gewone ritme stappen. Heerlijk. De nazomer voelt voor mij vervolgens als een natuurlijke uitnodiging om weer wat naar binnen te keren.
Om even stil te staan bij waar je nu bent.
Wat mag je verteren en integreren?
Wat wil je meenemen?
En wat mag je achterlaten?
Niet alles hoeft mee naar de volgende fase.
Misschien zijn er dingen waar je deze zomer opnieuw het belang van hebt gevoeld. Meer rust. Meer ruimte. Tijd buiten. Verbinding. Creativiteit. Of misschien is er een verlangen waar je nog niet helemaal aan toe bent gekomen.
En misschien zijn er ook dingen waarvan je voelt: dit hoeft niet meer. Een bepaalde manier van werken, een verwachting die je jezelf oplegt, een sociale verplichting of iets waar je ooit bewust voor hebt gekozen maar wat inmiddels niet meer helemaal past.
Niet alles hoeft mee.
Je mag meenemen wat je voedt en achterlaten wat je niet meer dient.
En nee, dit hoeft niet op je to-do-lijstje. Je hoeft er ook niet meteen een antwoord op te hebben. Soms is het al genoeg om even uit de stroom van je dagelijkse leven te stappen en ruimte te maken om te voelen wat er is.